بازار کریپتو شامل دستهبندیهای زیادی از ارزهای دیجیتال با پتانسیلهای مختلف کسب درآمد است. یکی از مهمترین این دستهبندیها، توکن اوراق بهادار یا Security Token محسوب میشود که در این مقاله از پیدار به بررسی جزئیات و انواع این توکن خواهیم پرداخت. در ادامه با ما همراه باشید.
توکن اوراق بهادار یا چیست؟
توکن اوراق بهادار یا همان Security Token نوعی دارایی دیجیتال است که ارزش خود را از یک دارایی واقعی مثل سهام، اوراق قرضه، املاک یا حتی کالاهای فیزیکی میگیرد. برخلاف رمزارزهایی مثل بیتکوین یا اتریوم که بیشتر بهعنوان وسیله مبادله یا دارایی سرمایهای استفاده میشوند، توکنهای اوراق بهادار در واقع نمایندهی مالکیت یا حقی قانونی بر یک دارایی محسوب میشوند. این نوع توکنها معمولاً تحت نظارت قوانین مالی و بازار سرمایه صادر میشوند و دارندگان آنها میتوانند حقوقی شبیه به سهامداران سنتی داشته باشند؛ مثل دریافت سود تقسیمی (Dividend)، حق رأی در تصمیمگیریهای شرکت یا مالکیت بخشی از دارایی پایه. مثلاً اگر یک ملک بهصورت دیجیتال توکنیزه شود، شما با خرید بخشی از توکنهای آن، در مالکیت آن ملک سهیم میشوید.
مزیت اصلی Security Tokenها این است که امکان توکنیزه کردن داراییهای سنتی و معامله آنها روی بلاکچین را فراهم میکنند. این یعنی سرمایهگذاری روی داراییهایی که پیشتر نیازمند سرمایه کلان یا فرآیندهای پیچیده حقوقی بودند، حالا بهصورت خرد و جهانی امکانپذیر میشود. همچنین شفافیت بلاکچین، نقدشوندگی بالا و کاهش واسطهها از دیگر جذابیتهای این توکنهاست. البته باید توجه داشت که به دلیل ماهیت اوراق بهادار، این نوع توکنها بهشدت تحت تأثیر قوانین نظارتی و مقررات مالی قرار دارند و برخلاف بسیاری از ارزهای دیجیتال دیگر، بدون مجوز نمیتوانند آزادانه عرضه یا معامله شوند. به همین دلیل، بازار آنها کندتر اما ساختارمندتر از توکنهای معمولی رشد میکند.
نمونههایی از توکنهای اوراق بهادار
توکنهای اوراق بهادار یا همان Security Tokens بیشتر روی داراییهای واقعی مثل سهام، املاک یا صندوقهای سرمایهگذاری متمرکز هستند و برخلاف توکنهای عادی، با قوانین مالی همگامسازی میشوند. در جدول زیر میتوانید برخی از مهمترینِ این توکنها را به همراه کاربردشان، مشاهده کنید:
| نام پروژه توکن | نوع دارایی / پشتوانه | کاربرد اصلی |
| tZERO (TZROP) | صرافی اوراق بهادار دیجیتال | معامله اوراق بهادار توکنیزهشده |
| Polymath (POLY) | زیرساخت صدور Security Token | ایجاد و مدیریت توکنهای اوراق بهادار |
| Securitize (DS Tokens) | سهام و صندوقهای سرمایهگذاری | صدور قانونی Security Token برای شرکتها |
| Spice VC Token | صندوق سرمایهگذاری خطرپذیر | سرمایهگذاری دیجیتال در استارتاپها |
| Harbor Tokens | املاک و مستغلات | توکنیزهسازی املاک برای سرمایهگذاران |
| INX Token | صرافی تحت نظارت و سهام دیجیتال | معامله اوراق بهادار تحت مقررات SEC |
| Blockchain Capital (BCAP) | سرمایهگذاری در استارتاپهای بلاکچینی | دسترسی جهانی به سرمایهگذاری VC |
| Aspen Digital (ASPEN) | مالکیت هتل سنترجیس در آسپن | سرمایهگذاری روی هتل به صورت توکن |
| RealT (Various Tokens) | املاک توکنیزهشده (ملک واقعی) | خرید و فروش داراییهای فیزیکی واقعی |
| Smartlands (SLT) | پلتفرم توکنیزهسازی داراییهای واقعی | ایجاد توکنهای مبتنی بر داراییهای واقعی |
تفاوت بین توکن اوراق بهادار و ارز دیجیتال چیست؟
تفاوت اصلی بین توکن اوراق بهادار (Security Token) و ارز دیجیتال (Cryptocurrency) در ماهیت و جایگاه حقوقی آنهاست. ارزهای دیجیتال مثل بیتکوین یا اتریوم داراییهای بومی بلاکچین هستند که بدون پشتوانه مستقیم فیزیکی یا حقوقی وجود دارند و بیشتر بهعنوان وسیله مبادله، ذخیره ارزش یا اجرای قراردادهای هوشمند به کار میروند. این ارزها معمولاً غیرمتمرکز بوده و توسط هیچ نهاد رسمی صادر نمیشوند، بنابراین چارچوب حقوقی شفافی برایشان در بیشتر کشورها وجود ندارد.
در مقابل، توکنهای اوراق بهادار مستقیماً به یک دارایی واقعی یا حقوقی متصلاند؛ مثل سهام یک شرکت، صندوق سرمایهگذاری، املاک یا اوراق قرضه. این توکنها به دارندگان خود حقوق مشخصی میدهند، مثل حق مالکیت، دریافت سود تقسیمی یا مشارکت در تصمیمگیریهای شرکت. همچنین برخلاف ارزهای دیجیتال معمولی، عرضه و معامله Security Tokenها نیازمند رعایت قوانین نظارتی و مقررات بازار سرمایه است و به همین دلیل فقط روی پلتفرمها یا صرافیهای تحت نظارت معامله میشوند. به زبان ساده، ارزهای دیجیتال بیشتر ابزاری آزاد و غیرمتمرکز در دنیای بلاکچیناند، اما توکنهای اوراق بهادار پلی بین بازار سنتی و تکنولوژی بلاکچین محسوب میشوند.
عرضه توکن اوراق بهادار چیست؟
عرضه توکن اوراق بهادار یا STO یکی از روشهای نوین جذب سرمایه است که میان دنیای سنتی بازار سرمایه و فناوری بلاکچین پل میزند. در این مدل، شرکتها داراییهای واقعی مانند سهام، اوراق قرضه یا حتی املاک را توکنیزه میکنند و این توکنها را بهعنوان نمایندهی مالکیت یا حقوق مشخص به سرمایهگذاران ارائه میدهند. تفاوت بزرگ STO با عرضه اولیه کوینها (ICO) در این است که توکنهای منتشرشده در STO پشتوانهی واقعی دارند و تحت قوانین مالی و چارچوبهای نظارتی رسمی عرضه میشوند. همین ویژگی باعث میشود اعتماد سرمایهگذاران بیشتر شود، چون آنها در مقابل خرید توکن تنها روی یک وعده یا ایده شرطبندی نمیکنند، بلکه حقی قانونی مثل دریافت سود یا مالکیت بخشی از دارایی به دست میآورند.
برخلاف بسیاری از پروژههای ICO که بدون شفافیت حقوقی راهاندازی میشدند و ریسک بالایی داشتند، STO ها بهنوعی نسخهی قانونمند و ایمنتر محسوب میشوند. این نوع عرضه به شرکتها کمک میکند از سرمایهگذاران جهانی جذب سرمایه کنند و همزمان از مزایای بلاکچین مثل شفافیت، نقدشوندگی و حذف واسطهها بهره ببرند. به زبان ساده، STO راهی است برای تبدیل داراییهای سنتی به توکنهای دیجیتال با رعایت قوانین بازار سرمایه، بهگونهای که هم سرمایهگذاران خرد به فرصتهای جدید دسترسی پیدا کنند و هم شرکتها منابع مالی خود را با روشی مدرن و معتبر تأمین کنند.
تست هاوی (Howey Test) چیست؟
تست هاوی (Howey Test) معیاری حقوقی است که نخستین بار در دادگاه عالی ایالات متحده مطرح شد و از آن برای تشخیص اینکه یک دارایی یا قرارداد، «اوراق بهادار» محسوب میشود یا نه، استفاده میکنند. این تست نام خود را از پروندهی معروف SEC v. W.J. Howey Co در سال ۱۹۴۶ گرفته است؛ جایی که شرکت هاوی زمینهای کشاورزی مرکبات خود را به سرمایهگذاران اجاره میداد و در عوض وعده سود میداد. دادگاه تشخیص داد که این قرارداد در واقع اوراق بهادار است و باید تحت قوانین نظارتی قرار بگیرد.بر اساس تست هاوی، یک دارایی یا توکن زمانی اوراق بهادار محسوب میشود که چهار شرط زیر همزمان برقرار باشد:
۱- سرمایهگذاری پولی وجود داشته باشد.
۲- سرمایهگذاری در یک طرح یا شرکت مشترک انجام شود.
۳- سرمایهگذار انتظار سود داشته باشد.
۴- این سود عمدتاً از تلاش دیگران (مثلاً تیم توسعه یا مدیریت شرکت) حاصل شود.
به بیان دیگر، اگر یک توکن یا پروژه بلاکچینی این چهار شرط را داشته باشد، از نظر قانونگذاران اوراق بهادار است و باید قوانین بازار سرمایه را رعایت کند. به همین دلیل تست هاوی نقش مهمی در طبقهبندی پروژههای کریپتویی و تعیین امنیتی بودن یا نبودن آنها ایفا میکند.
تفاوت توکن اوراق بهادار با سایر انواع توکنها
همانطور که اشاره شد، در بازار کریپتو، توکنها به گروههای خاصی تقسیم میشوند که هر کدام دارای ویژگیهای خاص خود بوده و با یکدیگر تفاوت دارند. در این بخش به بررسی تفاوت توکن اوراق بهادار با سایر انواع توکنها خواهیم پرداخت.
توکن اوراق بهادار (Security Token)
توکنهای اوراق بهادار نوعی دارایی دیجیتال هستند که پشتوانه واقعی دارند و نماینده مالکیت یا حقوق مشخص بر یک دارایی سنتی مثل سهام، املاک یا اوراق قرضه محسوب میشوند. این توکنها معمولاً تحت قوانین مالی صادر میشوند و خریداران آنها میتوانند حقوقی مانند دریافت سود تقسیمی یا مشارکت در تصمیمگیریهای شرکت داشته باشند. ویژگی اصلی این دسته، ارتباط مستقیم با چارچوبهای حقوقی و قوانین بازار سرمایه است که آنها را از سایر توکنها متمایز میکند.
توکن کاربردی (Utility Token)
توکنهای کاربردی بهطور مستقیم بهعنوان ابزار استفاده در یک پلتفرم یا اکوسیستم خاص به کار میروند. این توکنها مالکیت یا سودی از دارایی پایه را منتقل نمیکنند بلکه صرفاً دسترسی به یک خدمت یا محصول دیجیتال را فراهم میکنند. نمونهی بارز آن بایننس کوین (BNB) است که برای پرداخت کارمزد کمتر یا مشارکت در لانچپد بایننس استفاده میشود. تفاوت کلیدی آن با توکنهای اوراق بهادار این است که جنبه سرمایهگذاری حقوقی ندارد و تحت قوانین اوراق بهادار تنظیم نمیشود.
توکن پرداخت (Payment Token)
این دسته از توکنها برای استفاده بهعنوان وسیله مبادله یا پرداخت طراحی شدهاند. بیتکوین و لایتکوین نمونههای کلاسیک توکنهای پرداخت هستند که مشابه پول نقد دیجیتال عمل میکنند. این توکنها معمولاً هدفشان جایگزینی یا مکملی برای سیستمهای مالی سنتی است و تمرکز زیادی روی سرعت، امنیت و پذیرش گسترده دارند. برخلاف Security Token و Utility Token، توکنهای پرداخت به دارایی یا خدمات خاصی متصل نیستند بلکه کارکرد اصلیشان انتقال ارزش است.
توکنهای غیرقابل تعویض (NFT)
NFT یا Non-Fungible Token دستهای از توکنها هستند که برخلاف رمزارزهای معمولی، قابل تعویض با یکدیگر نیستند. هر NFT هویت منحصربهفرد دارد و معمولاً نماینده مالکیت یک اثر هنری دیجیتال، آیتم بازی یا دارایی منحصربهفرد دیگر است. این توکنها بیشتر جنبهی کلکسیونی یا مالکیت دیجیتال دارند و نمیتوان آنها را با یکدیگر برابر دانست. تفاوت اصلی NFT با سایر انواع توکنها در منحصربهفرد بودن و غیرقابل تعویض بودنشان است که ارزش آنها را شکل میدهد.
انواع توکنهای اوراق بهادار
خود توکنهای اوراق بهادار هم به چند دسته اصلی تقسیم میشوند و برای سرمایهگذاری موفق روی آنها، باید با این دستهبندی آشنا باشید. در این بخش بهطور دقیق انواع توکنهای اوراق بهادار را بررسی خواهیم کرد.
توکنهای سهامی (Equity Tokens)
این دسته از توکنهای اوراق بهادار در واقع نمایندهی مالکیت بخشی از یک شرکت یا سازمان هستند. درست مثل سهام سنتی، دارندگان توکنهای سهامی میتوانند در سود تقسیمی (Dividend) شریک شوند و حتی در تصمیمات کلان شرکت حق رأی داشته باشند. مزیت اصلی این توکنها آن است که بهکمک بلاکچین امکان دسترسی جهانی به سرمایهگذاری در سهام فراهم میشود و سرمایهگذاران خرد هم میتوانند با مبالغ کوچکتر در شرکتهای بزرگ شریک شوند.
توکنهای بدهی (Debt Tokens)
توکنهای بدهی در اصل همان اوراق قرضه دیجیتال محسوب میشوند. شرکتها یا نهادها این نوع توکن را منتشر میکنند تا سرمایه جذب کنند و در مقابل، تعهد بازپرداخت اصل پول به همراه سود مشخص در آینده را به خریداران بدهند. این توکنها معمولاً برای تأمین مالی پروژهها یا مدیریت بدهیهای سازمانی استفاده میشوند و به دلیل پشتوانهی قراردادی، از نظر ریسک کمتر از سایر انواع توکنهای اوراق بهادار به شمار میروند.
توکنهای داراییهای مشتقه (Derivative Tokens)
این نوع توکنها ارزش خود را از یک دارایی پایه یا شاخص مشخص میگیرند؛ مثلاً قیمت یک کالا، شاخص بورس، ارز یا حتی یک رمزارز. مشابه قراردادهای آتی (Futures) یا اختیار معامله (Options) در بازار سنتی، توکنهای مشتقه ابزارهایی هستند برای پوشش ریسک یا سفتهبازی روی نوسانات قیمت. انعطافپذیری بالای این توکنها باعث شده که در بازارهای مالی مدرن بهعنوان پلی میان داراییهای سنتی و دیجیتال به کار گرفته شوند.
توکنهای ترکیبی (Hybrid Tokens)
همانطور که از اسمشان پیداست، توکنهای ترکیبی ویژگیهای بیش از یک دسته از توکنهای اوراق بهادار را در خود دارند. مثلاً ممکن است هم حق مالکیت (ویژگی سهامی) و هم تعهد بازپرداخت سود ثابت (ویژگی بدهی) را همزمان در اختیار دارنده قرار دهند. این نوع طراحی معمولاً برای پروژههایی به کار میرود که به دنبال جذب سرمایه متنوعتری هستند و میخواهند با ترکیب مزایای انواع توکنها، جذابیت بیشتری برای سرمایهگذاران ایجاد کنند.
توکن اوراق بهادار چگونه کار میکند؟
توکنهای اوراق بهادار بر بستر فناوری بلاکچین ساخته میشوند و در واقع نسخه دیجیتال داراییهای سنتی مثل سهام، اوراق قرضه یا املاک هستند. فرآیند کار به این صورت است که یک دارایی واقعی توسط نهادی معتبر شناسایی و ارزشگذاری میشود، سپس این دارایی در قالب قراردادهای هوشمند روی بلاکچین توکنیزه میشود. هر توکن در اصل نماینده بخشی از آن دارایی است و دارندهی توکن حقوقی مشخص، مثل مالکیت، سود تقسیمی یا بازپرداخت بهره، را به دست میآورد.
بعد از صدور، این توکنها روی پلتفرمها یا صرافیهای تحت نظارت (مانند tZERO یا Securitize) قابل معامله هستند. تفاوت کلیدی آنها با رمزارزهای عادی در این است که تحت چارچوبهای حقوقی و نظارتی فعالیت میکنند؛ یعنی هر معامله باید مطابق قوانین بازار سرمایه باشد و اطلاعات مربوط به سرمایهگذاران نیز معمولاً احراز هویت میشود. به کمک بلاکچین، انتقال مالکیت سریعتر، شفافتر و کمهزینهتر از سیستمهای سنتی انجام میگیرد و همین باعث میشود Security Tokenها پلی میان دنیای داراییهای واقعی و اقتصاد دیجیتال باشند.
مراحل سرمایهگذاری روی توکنهای اوراق بهادار
مانند هر ارز دیجیتال دیگری، سرمایهگذاری روی توکنهای اوراق بهادار هم، مراحل مختص به خودش را دارد که در این بخش به ترتیب این مراحل را شرح دادهایم.
آموزش و تحقیقات اولیه
اولین قدم برای ورود به بازار توکنهای اوراق بهادار، آشنایی با ماهیت آنها و بررسی دقیق پروژههایی است که چنین توکنهایی را منتشر میکنند. مطالعه وایتپیپر، بررسی پشتوانه واقعی دارایی و اطمینان از قانونی بودن انتشار توکن از ضروریترین مراحل قبل از سرمایهگذاری است.
انتخاب پلتفرمهای قانونی و معتبر
برخلاف رمزارزهای عادی که روی هر صرافی قابل معامله هستند، توکنهای اوراق بهادار تنها در بسترهایی معامله میشوند که تحت قوانین بازار سرمایه فعالیت دارند. پلتفرمهایی مثل tZERO، INX یا Securitize از نمونههای معتبر در این زمینه هستند که با چارچوبهای قانونی هماهنگاند.
فرآیند احراز هویت (KYC)
برای سرمایهگذاری روی Security Tokenها، معمولاً نیاز به گذراندن مراحل احراز هویت کامل (KYC) وجود دارد. این شامل ارائه مدارک هویتی و گاهی اطلاعات مالی است تا مطمئن شوند سرمایهگذار شرایط لازم را دارد و تراکنشها مطابق قوانین ضدپولشویی (AML) انجام میشوند.
انتخاب کیف پول مناسب برای نگهداری
بعد از خرید توکن، برای سرمایهگذاری ایمنتر، بهتر است آن را در یک کیف پول معتبر و امن نگهداری کنید. از جمله بهترین کیف پولهای نرمافزاری برای این کار شامل تراست ولت و متامسک هستند و اگر اندکی در سطح نت جستجو کنید، دهها کیف پول مناسب برای نگهداری این توکنها وجود دارند.
انجام سرمایهگذاری و مدیریت داراییها
پس از طی مراحل بالا، سرمایهگذار میتواند توکن اوراق بهادار مورد نظر خود را خریداری کند. مدیریت این داراییها شامل رصد وضعیت قانونی پروژه، بررسی بازدهی، دریافت سودهای احتمالی و تصمیمگیری درباره نگهداری یا فروش در بازار ثانویه است. این فرآیند ترکیبی از سرمایهگذاری سنتی و امکانات بلاکچین است که امنیت، شفافیت و دسترسی جهانی را یکجا در اختیار سرمایهگذار قرار میدهد.
مزایای توکنهای اوراق بهادار
توکنهای اوراق بهادار دارای مزایایی هستند که همین مزایای باعث شدهاند تا سرمایهگذاری روی آنها از چشم بسیاری از معاملهگران بسیار جذاب باشد. در این بخش مزایای اصلی توکنهای اوراق بهادار بیان شدهاند.
افزایش نقدشوندگی
یکی از بزرگترین مزایای توکنهای اوراق بهادار این است که داراییهای سنتی مثل سهام خصوصی یا املاک که در حالت عادی نقدشوندگی پایینی دارند، با توکنیزه شدن روی بلاکچین قابلیت معامله سریع پیدا میکنند. این یعنی سرمایهگذاران میتوانند راحتتر وارد یا خارج شوند و بازار برای همه بازتر میشود.
مالکیت کسری
توکنسازی این امکان را فراهم میکند که داراییهای بزرگ به واحدهای کوچکتر تقسیم شوند. مثلاً مالکیت یک ساختمان چند میلیون دلاری میتواند به هزاران توکن تقسیم شود و افراد با سرمایه اندک هم بتوانند بخشی از آن را خریداری کنند. این ویژگی مشارکت عمومی در سرمایهگذاری را افزایش میدهد.
شفافیت و امنیت
تمامی تراکنشهای مربوط به توکنهای اوراق بهادار روی بلاکچین ثبت میشوند و همین موضوع باعث شفافیت بالای معاملات میشود. از طرفی تغییرناپذیری دادهها و امنیت شبکه بلاکچین، خطر تقلب یا دستکاری را به حداقل میرساند و اعتماد بیشتری ایجاد میکند.
کارمزد پایینتر
در بازار سنتی انتقال مالکیت داراییها معمولاً نیازمند واسطههایی مانند کارگزاران، بانکها یا دفاتر اسناد رسمی است که هزینهبر و زمانبر هستند. توکنهای اوراق بهادار با حذف این واسطهها هزینههای معامله را کاهش میدهند و فرآیند انتقال را سادهتر میکنند.
معایب سرمایهگذاری و استفاده از توکنهای اوراق بهادار
مانند هر ارز دیجیتال دیگری، توکنهای اوراق بهادار هم معایب خاص خود را دارند که در این بخش به برخی از اصلیترین این معایب اشاره خواهیم کرد.
پیچیدگیهای حقوقی و مقرراتی
یکی از مهمترین موانع در مسیر توکنهای اوراق بهادار، قوانین سختگیرانه مالی است. هر پروژهای که قصد عرضه این نوع توکنها را داشته باشد باید تحت نظارت نهادهای قانونی فعالیت کند و همین موضوع فرآیند جذب سرمایه را زمانبر و پرهزینه میکند. عدم هماهنگی قوانین در کشورهای مختلف هم باعث میشود سرمایهگذاران بینالمللی با محدودیت روبهرو شوند.
نیاز به زیرساختهای فنی پیشرفته
برای انتشار و معامله توکنهای اوراق بهادار، پلتفرمهای امن، قراردادهای هوشمند دقیق و سیستمهای سازگار با مقررات لازم است. توسعه این زیرساختها هزینه بالایی دارد و نیازمند همکاری نزدیک متخصصان حقوقی، فنی و مالی است؛ چیزی که همه پروژهها توان اجرای آن را ندارند.
محدودیتهای پذیرش بازار
با وجود پتانسیل بالا، بازار سنتی مالی و بسیاری از سرمایهگذاران هنوز به این نوع دارایی اعتماد کامل ندارند. بسیاری ترجیح میدهند روی اوراق بهادار سنتی سرمایهگذاری کنند تا داراییهای دیجیتال تحت قوانین جدید. این مقاومت در برابر تغییر، سرعت پذیرش عمومی توکنهای اوراق بهادار را کند میکند.
مشکل نقدینگی اولیه
اگرچه توکنهای اوراق بهادار در بلندمدت نقدشوندگی بالاتری دارند، اما در ابتدای عرضه معمولاً با مشکل نقدینگی مواجهاند. نبود صرافیهای کافی و حجم پایین معاملات میتواند باعث شود فروش یا خرید این توکنها بهراحتی امکانپذیر نباشد.
چالشهای ارزیابی و استانداردسازی
هنوز چارچوب مشخص و یکپارچهای برای ارزشگذاری توکنهای اوراق بهادار وجود ندارد. هر پروژه ممکن است از مدل متفاوتی برای توکنیزه کردن دارایی استفاده کند و همین نبود استاندارد مشترک، مقایسه و تحلیل سرمایهگذاری را دشوار میسازد. این موضوع باعث افزایش ریسک و پیچیدگی تصمیمگیری برای سرمایهگذاران میشود.
توکنهای اوراق بهادار از چه قوانینی پیروی میکنند؟
توکنهای اوراق بهادار بر خلاف بیشتر ارزهای دیجیتال که ماهیتی غیر متمرکز دارند، از قوانین خاصی پیروی میکنند که در این بخش این قوانین را بررسی خواهیم کرد.
آییننامه D
این آییننامه به شرکتها اجازه میدهد که اوراق بهادار (و در نتیجه توکنهای اوراق بهادار) را بدون نیاز به ثبت نزد کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) عرضه کنند، اما فقط به سرمایهگذاران معتبر (Accredited Investors). در واقع آییننامه D فرآیند جذب سرمایه را سادهتر میکند، ولی دسترسی عمومی به این توکنها محدود میماند و تنها افراد یا مؤسسات دارای شرایط خاص میتوانند در آن مشارکت کنند.
آییننامه A+
برخلاف آییننامه D، این قانون به شرکتها اجازه میدهد اوراق بهادار را به عموم سرمایهگذاران عرضه کنند، اما با سقف مشخص در میزان سرمایهگذاری. آییننامه A+ شرایط سختگیرانهتری برای افشای اطلاعات و گزارشدهی دارد، اما مزیت بزرگش این است که سرمایهگذاران خرد هم میتوانند در عرضه توکنهای اوراق بهادار شرکت کنند. این روش بیشتر برای پروژههایی به کار میرود که به دنبال دسترسی گستردهتر به سرمایه هستند.
آییننامه S
این آییننامه مخصوص عرضه اوراق بهادار در خارج از ایالات متحده است. به بیان دیگر، اگر یک شرکت قصد داشته باشد توکنهای اوراق بهادار خود را به سرمایهگذاران غیرآمریکایی ارائه دهد، میتواند از آییننامه S استفاده کند. این مقررات به شرکتها امکان میدهد از بازار جهانی سرمایه جذب کنند، اما در عین حال الزامات نظارتی کشورهایی که توکن در آنها عرضه میشود نیز باید رعایت شود.
مقایسه توکنهای اوراق بهادار با اوراق بهادار سنتی
توکنهای اوراق بهادار دارای ویژگیها و مزایای خاصی هستند که باعث میشوند هر روز افراد بهجای اوراق بهادار سنتی، بیشتر به سمت این توکنها روی بیاورند. در جدول زیر این تفاوتها بهطور کامل بیان شده است:
| ویژگی | توکنهای اوراق بهادار | اوراق بهادار سنتی |
| سرعت تسویه | چند دقیقه تا چند ساعت با بلاکچین و قرارداد هوشمند | چند روز تا چند هفته به دلیل وجود واسطهها |
| نقدشوندگی | بالا؛ امکان معامله جهانی و مالکیت کسری | محدود؛ فقط در بازارهای سنتی قابل معاملهاند |
| کارمزد | کمتر؛ حذف واسطهها و کارگزاران | بیشتر؛ کارمزد کارگزاران، بانکها و دفاتر رسمی |
| شفافیت | بسیار بالا؛ تراکنشها روی بلاکچین قابل پیگیری هستند | محدود؛ شفافیت وابسته به گزارشهای دورهای |
| قوانین | تحت قوانین اوراق بهادار + چارچوبهای مرتبط با بلاکچین | فقط تحت قوانین سنتی بازار سرمایه |
سخن آخر
در این مقاله از پیدار با بررسی توکنهای اوراق بهادار و انواع آنها همراه شما بودیم. بازار کریپتو دنیای وسیعی دارد و با مطالعه و کسب آگاهی بیشتر از انواع توکنهایی که در آن وجود دارد، پتانسیل کسب درآمد شما از این بازار بیشتر خواهد شد.
سوالات متداول
۱- توکن اوراق بهادار (Security Token) چیست؟
توکن اوراق بهادار نوعی دارایی دیجیتال است که نماینده مالکیت یا حق قانونی بر یک دارایی واقعی مثل سهام، اوراق قرضه یا املاک محسوب میشود و تحت قوانین مالی عرضه میگردد.
۲- تفاوت توکن اوراق بهادار با ارزهای دیجیتال معمولی چیست؟
برخلاف ارزهای دیجیتال مثل بیتکوین یا اتریوم که غیرمتمرکز و بدون پشتوانه حقوقیاند، توکنهای اوراق بهادار پشتوانه واقعی دارند و باید تحت چارچوبهای نظارتی بازار سرمایه منتشر و معامله شوند.
۳- سرمایهگذاری در توکنهای اوراق بهادار چه مزایایی دارد؟
مهمترین مزایا شامل نقدشوندگی بالا، مالکیت کسری، شفافیت بلاکچینی، کارمزد پایینتر و تسویه سریعتر نسبت به اوراق بهادار سنتی است.
